Narodowy Teatr w Miszkolcu

Narodowy Teatr w Miszkolcu, najstarszy węgierskojęzyczny teatr kamienny na terenie dzisiejszych Węgier, może poszczycić się prawie dwustuletnią historią, która jest nierozerwalnie związana z historią miasta. Historia zaczęła się w 1815 roku, kiedy to pierwszy węgierski zespół teatralny osiedlił się w Miszkolcu po opuszczeniu Kolożwaru. Ich występy w stajni zajazdu Korona oraz w szewskim teatrze obok Ciemnej Bramy odniosły tak wielki sukces, że mieszkańcy Miszkolca postanowili zbudować teatr kamienny, który otworzył swoje podwoje w 1823 roku.

Pierwszy teatr został zniszczony przez ogromny pożar dwadzieścia lat później, ale publiczność nie poddała się i natychmiast postanowiono go odbudować. Budowa nowego teatru trwała dziesięć lat, a w 1857 roku ponownie otwarto go sztuką „Marót bán” Mihálya Vörösmartyego. Budynek zaprojektował József Cassano, architekt pochodzenia włoskiego, który połączył styl klasycystyczny z elementami romantycznymi.

Teatr może poszczycić się kilkoma „naj”: jest jednym z najstarszych teatrów w kraju, które działają nieprzerwanie, a od otwarcia w 1857 roku spektakle odbywają się w tym samym miejscu. W swojej historii teatr przeszedł wiele modernizacji, wprowadzono oświetlenie elektryczne, zmodernizowano system grzewczy, a w 1925 roku powiększono widownię.

W drugiej połowie XX wieku teatr przeszedł znaczące renowacje, podczas których powiększono go o sąsiednie budynki, co sprawiło, że jego powierzchnia podwoiła się. Dzięki renowacji przeprowadzonej w latach 90. XX wieku powstały nowe przestrzenie sceniczne, takie jak Hala, Teatr Kameralny, Scena Gier i Teatr Letni. Dzięki temu teatr może gościć różne gatunki sztuki, od dramatu, przez muzykę, po balet.

Symboliczną postacią teatru jest Eszter Bató, której imię nosi dzwon wykonany na jej cześć. Legenda dzwonu i historia budowy teatru są ze sobą ściśle powiązane i do dziś stanowią ważną część kultury mieszkańców Miszkolca.

Narodowy Teatr w Miszkolcu do dziś pozostaje centrum życia kulturalnego miasta, co roku ogłaszając nowe sezony. Historia teatru dowodzi, że przez dwieście lat na deskach scenicznych zmieniło się wiele, ale miłość do sztuki i teatru pozostaje niezmienna.