Zamek Nijō (Nijō-jō)

Budowę zamku zlecił w 1601 roku Tokugawa Ieyasu, pierwszy szogun z dynastii Tokugawa, po zjednoczeniu Japonii. Budowa została ukończona w 1603 roku, a pałac miał podwójne przeznaczenie: zapewniał szogunowi bezpieczne schronienie podczas wizyt w cesarskiej stolicy oraz demonstrował cesarzowi, kto jest prawdziwym władcą kraju. Ironią losu jest fakt, że w 1867 roku to właśnie w pałacu Ninomaru na terenie Zamku Nijō ostatni szogun, Tokugawa Yoshinobu, ogłosił swoją rezygnację z władzy na rzecz cesarza, kończąc ponad 250-letnie rządy samurajów i rozpoczynając restaurację Meiji.

Najbardziej znaną i najlepiej zachowaną częścią kompleksu zamkowego jest pałac Ninomaru, składający się z sześciu połączonych budynków, będący szczytowym osiągnięciem architektury okresu Momoyama. Ściany i przesuwane drzwi sal zdobią pozłacane malowidła mistrzów szkoły Kanō, przedstawiające tygrysy, pawie i starożytne sosny.

Jednym z najbardziej fascynujących elementów obronnych pałacu są słynne śpiewające podłogi (uguisubari). Drewniane podłogi korytarzy zostały zaprojektowane w taki sposób, że gdy ktoś po nich przechodzi, metalowe klamry pod deskami ocierają się o siebie, wydając dźwięk przypominający śpiew ptaka słowika. Ten genialny, wbudowany system alarmowy uniemożliwiał skrytobójcom lub intruzom niezauważone zbliżenie się do szoguna.

Dzięki swojemu położeniu blisko centrum Kioto i historycznemu znaczeniu, Zamek Nijō przyciąga codziennie tysiące odwiedzających. Jednak ogromna liczba turystów stwarza poważne wyzwania w zakresie konserwacji niemal 400-letniego kompleksu, zbudowanego niemal w całości z drewna. Wielowiekowe drewniane podłogi szybciej się zużywają z powodu ciągłego obciążenia, a wydychana wilgoć i kurz zagrażają malowidłom ściennym, które nie są chronione szkłem. Dlatego zarząd zamku wprowadził surowe zasady, zakazując noszenia butów i fotografowania wewnątrz budynków.

Odpowiedzialna turystyka zaczyna się od szacunku dla dziedzictwa kulturowego i świadomego zwiedzania. Warto przybyć do zamku tuż po otwarciu lub wczesnym popołudniem, gdy grupowe wycieczki autokarowe już się rozeszły, co pozwala lepiej usłyszeć dźwięk śpiewających podłóg. Ponieważ w pałacu trzeba chodzić w skarpetkach, należy uważać, aby nie stawać na progi przesuwanych drzwi, ponieważ może to uszkodzić ich konstrukcję. Po zwiedzeniu budynku pałacu warto poświęcić czas na ogrody zewnętrzne, gdzie tłumy rozpraszają się na otwartych przestrzeniach parkowych. Zakup biletu wstępu bezpośrednio wspiera trwające projekty renowacyjne, dzięki którym lokalni rzemieślnicy krok po kroku odnawiają dachy pałacu i jego dzieła sztuki.

- Treść redakcyjna -