Το 1648, ο Φερδινάνδος Γ' δώρισε το Μπόντρογκκερεστουρ στον Γκιέργκι Ράκοτσι. Μισό αιώνα αργότερα, το 1699, ο Φέρεντς Ράκοτσι Β' και η Ιουλιάννα Ράκοτσι συμφώνησαν για τη διανομή των κτημάτων, στο πλαίσιο της οποίας η Ιουλιάννα Ράκοτσι έγινε ιδιοκτήτρια των περιουσιών στο χωριό. Την ίδια στιγμή, ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας των Ράκοτσι καθόρισε τη μοίρα ολόκληρης της περιοχής Τοκάι-Χεγιάλια - χάρη σε αυτό, μια προτομή φυσικού μεγέθους του Ράκοτσι, χυτή σε μπρούντζο από τον γλύπτη Γκέζα Μπάλογκ, βασισμένη σε πίνακα του Άνταμ Μάνιόκι, κοσμεί πλέον το κέντρο του χωριού.
Το Κέντρο Επισκεπτών Ακετάνια είναι ένας μοναδικός, θεματικός προορισμός στην καρδιά της περιοχής Τοκάι-Χεγιάλια, που παρουσιάζει την κουλτούρα, την ιστορία και τη σύγχρονη ερμηνεία της παραγωγής ξιδιού με έναν βιωματικό τρόπο. Στόχος της Ακετάνια είναι να αναδείξει, μέσα από ένα καθημερινό υλικό – το ξίδι – τις αξίες της τοπικής γνώσης, της χειροποίητης παραγωγής τροφίμων και της συνειδητής κατανάλωσης, ενώ παράλληλα συνδέεται στενά με τις γαστρονομικές και οινοπαραγωγικές παραδόσεις του Μπόντρογκκερεστουρ.
Το σημερινό Δημαρχείο ήταν ιδιοκτησία των πριγκίπων του Χοενλόε και αγοράστηκε από τη δημοτική διοίκηση το 1929.
Η Ελληνόρυθμη Καθολική Ενορία του Μπόντρογκκερεστούρ ιδρύθηκε το 1766.
Μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού, σιρόπια και άλλες σπεσιαλιτέ, φτιαγμένα από τοπικά φρούτα, σύμφωνα με οικογενειακές συνταγές, χωρίς συντηρητικά.
Η εκκλησία σε στυλ Λουδοβίκου ΙΣΤ' χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα. Εκείνη την εποχή, η σημερινή οδός Φέλσο ήταν ο κεντρικός δρόμος του χωριού, και σύμφωνα με τα διατάγματα του Ιωσήφ Β', οι Προτεστάντες επιτρεπόταν να χτίσουν την εκκλησία 30 μέτρα πιο κάτω στον δρόμο, με την πλάτη της προς τον κεντρικό δρόμο. Η ιστορία απέδωσε δικαιοσύνη στην Μεταρρυθμιστική κοινότητα με τέτοιο τρόπο που ο χαμηλότερος δρόμος, πιο κοντά στον ποταμό Μπόντρογκ, έγινε η κύρια διαδρομή για τους εμπόρους κρασιού, και τελικά ο χαμηλότερος δρόμος, που περνούσε δίπλα από τον ποταμό, ανέλαβε τον ρόλο του κεντρικού δρόμου.
Δυστυχώς, το κάστρο Széchenyi-Wolkenstein στο Bodrogkeresztúr δεν μπορεί πλέον να επισκεφθεί κανείς στην αρχική του μορφή, αν και το 1922 κατασκευάστηκε για τον Széchenyi-Wolkenstein Ernő και τη σύζυγό του, βάσει σχεδίων του βραβευμένου αρχιτέκτονα Id. Kotsis Iván.
Η Κατασκήνωση και το Σπίτι Εκδηλώσεων Φιλίπ ο Πελαργός υποδέχεται τους επισκέπτες με 10 άνετα, πλήρως εξοπλισμένα ιδιωτικά διαμερίσματα, κοινόχρηστους χώρους και τη δυνατότητα ενοικίασης εξοπλισμού για θαλάσσια σπορ.
Το Κέντρο Προστασίας Πελαργών στο Μπόντρογκκερεσττούρ είναι ένας μοναδικός χώρος περιβαλλοντικής προστασίας και εκπαίδευσης στην περιοχή Τοκάι-Χεγιάλια, που παρουσιάζει τη σχέση μεταξύ του λευκού πελαργού και των υγροτόπων με κατανοητό και βιωματικό τρόπο. Ο στόχος του κέντρου, που στεγάζεται στην πρώην συναγωγή, είναι να φέρει πιο κοντά τους επισκέπτες σε αυτό το εμβληματικό είδος πουλιού, ενώ παράλληλα αναδεικνύει τις φυσικές αξίες της περιοχής του Μπόντρογκζουγκ, τον ρόλο της παραδοσιακής χρήσης γης και τις δυνατότητες συνύπαρξης ανθρώπου και φύσης.
Το έργο του Σάντορ Γιούλα Μακόλντι, που ζει στην περιοχή και έχει δημιουργήσει πολλά δημόσια έργα τέχνης για το Μπόντρογκκερεστουρ, από το 2010 ξεδιψά τους κουρασμένους περιπατητές στην καρδιά του χωριού.
Το μνημείο αποτελεί αφιέρωμα στους ήρωες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ιδανικό για τόσο μεγαλύτερες όσο και μικρότερες διαμονές για οικογένειες, μικρές επαγγελματικές ομάδες, παρέες φίλων. Ο ξενώνας είναι προσβάσιμος μέσω ενός ήσυχου, γαλήνιου εσωτερικού κήπου και εγγυάται ασφάλεια, φιλικότητα προς τα παιδιά και προσβασιμότητα.
Το Κερεσττούρ κατοικούνταν ήδη από την προϊστορική εποχή. Αυτό αποδεικνύεται από την ανακάλυψη των δύο μεγάλων συνόλων ευρημάτων.
Το οικοδομικό τετράγωνο με 4 δωμάτια, χρησίμευε ως κατοικία για την οικογένεια Ράκοτσι κυρίως κατά τη διάρκεια του τρύγου. Το μπαρόκ σπίτι χτίστηκε τον 17ο αιώνα, αλλά ανακατασκευάστηκε εν μέρει έναν αιώνα αργότερα και μπορεί ακόμα να το δει κανείς σε αυτή τη μορφή. Το σπίτι είναι το παλαιότερο μη εκκλησιαστικό κτίριο στο χωριό και εξακολουθεί να φέρει μια λατινική επιγραφή στους τοίχους του: "Ειρήνη να υπάρχει μέσα στα τείχη του φρουρίου σου και ησυχία στα παλάτια σου".
Ο ποταμός Μπόντρογκ είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς πλημμυρικούς ποταμούς της Λεκάνης των Καρπαθίων, διαμορφώνοντας την καθημερινή ζωή των κοινοτήτων κατά μήκος των όχθων του για αιώνες. Τα πρότυπα οικισμών, οι διαδρομές μεταφοράς και οι παραδοσιακοί τρόποι ζωής έχουν προσαρμοστεί εδώ και καιρό στο υδάτινο καθεστώς του ποταμού: τα παλαιότερα κέντρα χωριών συνήθως ιδρύονταν σε υψηλότερα εδάφη για να αποφεύγονται οι πλημμύρες, ενώ τα πλημμυρικά λιβάδια, τα παραποτάμια δάση και οι μαιανδρικές λίμνες σχημάτιζαν ένα ποικιλόμορφο και δυναμικό τοπίο πιο κοντά στον ποταμό. Ο Μπόντρογκ δεν αντιπροσώπευε μόνο μια πρόκληση, αλλά και έναν ζωτικό πόρο. Τα πλούσια σε ψάρια νερά του, οι παραποτάμιοι οπωρώνες και λιβάδια, καθώς και το υγρό μικροκλίμα του συνέβαλαν στα τοπικά μέσα διαβίωσης και, σε αρκετές περιοχές, υποστήριξαν έμμεσα τις μοναδικές κλιματικές συνθήκες της περιοχής κρασιού Τοκάι.
Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αφιερωμένη στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού χρονολογείται από τον 13ο αιώνα.
Αν ανεβείτε στο παρατηρητήριο πάνω από το χωριό, μπορείτε όχι μόνο να απολαύσετε τη μαγευτική θέα, αλλά και να νιώσετε τη μυστικιστική φύση που οι άνθρωποι της περιοχής απέδιδαν στο φυσικό τους περιβάλλον για αιώνες. Οι τοπικές ιστορίες – που αφηγούνται οι ταπεινοί και γεμάτοι θαυμασμό άνθρωποι – παρουσιάζουν έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν κυριαρχούν στη φύση, αλλά υποτάσσονται στους νόμους της, και σε αντάλλαγμα, η φύση τους προσφέρει όλα τα καλά που μπορούν να φανταστούν.
Ο ραββίνος πέθανε τον Απρίλιο του 1925, και την ημέρα της κηδείας του πουλήθηκαν 12.000 εισιτήρια τρένου στον σταθμό του Μπόντρογκκερεσττούρ. Στην επέτειο του θανάτου του, εκατοντάδες προσκυνητές έρχονταν στο Μπόντρογκκερεσττούρ τα επόμενα χρόνια - και σήμερα οι προσκυνητές έρχονται όχι μόνο στην επέτειο, αλλά οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου.
Πριν από λίγα χρόνια, ο κεντρικός δρόμος του χωριού ήταν γεμάτος εναέρια καλώδια που αποτελούσαν συνεχή απειλή για τα πουλιά της περιοχής. Λόγω της εγγύτητας του ποταμού Μπόντρογκ, το Μπόντρογκκερεστουρ είναι ένας δημοφιλής βιότοπος για τους πελαργούς. Ωστόσο, ο θάνατος του Φίλιππου, που ζούσε στο χωριό για 12 χρόνια, το 2018, τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή στο πρόβλημα των εναέριων καλωδίων.
The map loads from Google Maps.
© OpenStreetMap contributors
