Κάστρο Μπόλντογκκε

Το Κάστρο Μπόλντογκκε πήρε τη μορφή του κατά την περίοδο της μεγάλης οικοδόμησης κάστρων που ακολούθησε την εισβολή των Τατάρων, στα μέσα του 13ου αιώνα. Ο στρατηγικής σημασίας βράχος χρησίμευε για την προστασία των εμπορικών και στρατιωτικών δρόμων που διέρχονταν από την κοιλάδα του Χερνάντ. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι πιο σημαντικές αριστοκρατικές οικογένειες της ουγγρικής ιστορίας – οι Ντρούγκεθ, οι Μπέμπεκ και οι Ζίτσι – διαδέχθηκαν η μία την άλλη στην ηγεσία του κάστρου. Κατά την περίοδο του Πολέμου της Ανεξαρτησίας του Ράκοτσι, το φρούριο, που ήταν γνωστό ως καταφύγιο των Κούρουτς, υπέστη μερική καταστροφή από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα. Ωστόσο, οι αποκαταστάσεις του 21ου αιώνα επανέφεραν την παλιά του λάμψη, αναβιώνοντας την πρώην μεγαλοπρέπεια των μεσαιωνικών τειχών.

Οι ντόπιοι λένε ότι το κάστρο δεν χτίστηκε μόνο με εργαλεία μαστόρων, αλλά και με τη δύναμη της αγάπης και της ενότητας. Ο πιο γνωστός θρύλος επιστρέφει στις αιματηρές μέρες της ταταρικής εισβολής.

Όταν ο βασιλιάς Βέλα Δ' αναγκάστηκε να φύγει μετά την ήττα στη μάχη του Μούχι, ένας χωρικός ονόματι Μπόντο, που εμπορευόταν αποξηραμένα φρούτα, τον βρήκε στα σύνορα του Ασάλο. Ο Μπόντο έκρυψε τον βασιλιά στο σκοτεινό κελάρι κάτω από το σπίτι του και παραπλάνησε τους Τατάρους στρατιώτες που τον καταδίωκαν, κάνοντας τον κουφό και δίνοντας παράλογες απαντήσεις στις ερωτήσεις τους. Όταν ο κίνδυνος πέρασε, ο βασιλιάς, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, χάρισε στον Μπόντο τα γύρω βουνά, αλλά με έναν αυστηρό όρο: να χτίσει εκεί ένα κάστρο που θα προστάτευε τη χώρα.

Ο Μπόντο, όμως, δεν είχε χρήματα για να χτίσει κάστρο, αλλά είχε επτά όμορφες κόρες: τη Μάσκα, τη Φρουζίνα, την Καταλίνα, την Ελισάβετ, τη Βάσκα, τη Δωροθέα και την Αχάτα. Οι κόρες έδωσαν όρκο: καμία δεν θα παντρευόταν μέχρι οι μνηστήρες τους να δεχτούν να χτίζουν το κάστρο στην κορυφή του λόφου για έναν χρόνο ο καθένας. Από τις γειτονικές περιοχές, οι γενναίοι ιππότες έφτασαν γρήγορα και μέσα σε επτά χρόνια, με κοινή προσπάθεια, έχτισαν το περήφανο φρούριο.

Όταν ολοκληρώθηκε και ο τελευταίος τοίχος, ο βασιλιάς Βέλα Δ' επισκέφθηκε το ολοκληρωμένο κάστρο, όπου πραγματοποιήθηκαν οι γάμοι των επτά κοριτσιών ταυτόχρονα. Κοιτάζοντας το εντυπωσιακό κάστρο, ο βασιλιάς αναφώνησε: «Από εδώ και στο εξής, αυτό το κάστρο θα ονομάζεται Μπόλντογκκε, γιατί εδώ ήταν οι επτά όμορφες κόρες, οι επτά νεράιδες, πιο ευτυχισμένες!»

Η λαϊκή παράδοση διατηρεί και έναν άλλο θρύλο για το πιο εντυπωσιακό σημείο του φρουρίου, τον Βράχο του Λιονταριού. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο πύργος που στέκεται στον βράχο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παραμυθένιο λιοντάρι που έγινε πέτρα, το οποίο τοποθετήθηκε εκεί από το πνεύμα του βουνού για να φυλάει την ειρήνη του κάστρου και της κοιλάδας μέχρι το τέλος του χρόνου.

Μπαίνοντας μέσα στα τείχη, ο επισκέπτης μεταφέρεται στην καθημερινή ζωή του Μεσαίωνα. Στην αναστηλωμένη πτέρυγα του παλατιού και στους πύργους φιλοξενείται μία από τις μεγαλύτερες εκθέσεις μολυβένιων στρατιωτών της Κεντρικής Ευρώπης, με χιλιάδες λεπτομερώς κατασκευασμένες φιγούρες που απεικονίζουν τις καθοριστικές μάχες της ουγγρικής ιστορίας.

Εκτός από τη γκαλερί όπλων, την αίθουσα των ιπποτών, το σιδηρουργείο και το παρεκκλήσι του κάστρου, η πιο συναρπαστική στιγμή της επίσκεψης είναι η κατάκτηση της ξύλινης γέφυρας που διασχίζει τη στενή κορυφή του Βράχου του Λιονταριού. Περπατώντας στην κορυφή του βράχου, ο επισκέπτης νιώθει τον χώρο να εξαφανίζεται κάτω από τα πόδια του, και φτάνοντας στο τέλος της κορυφής, αποκαλύπτεται μια πανοραμική θέα που κάποτε ενέπνευσε τις κόρες του κάστρου και τους ιππότες τους να εργάζονται ακούραστα.

Το Κάστρο Μπόλντογκκε είναι ιδανικός προορισμός για τους λάτρεις του ήπιου και υπεύθυνου τουρισμού. Το Μπόλντογκκεβαράλγια, που εκτείνεται στους πρόποδες του κάστρου, συνδέεται άμεσα με τη Ζεμπλένι Εθνική Μπλε Διαδρομή και το περιφερειακό δίκτυο ποδηλατικών διαδρομών. Οι ταξιδιώτες που φτάνουν με τα πόδια ή με ποδήλατο μέσα από τα προστατευόμενα δάση και τα μονοπάτια της Ζεμπλέν, διατηρούν την ησυχία του τοπίου ενώ παράλληλα στηρίζουν άμεσα τη διατήρηση της τοπικής κοινότητας και την προσπάθεια διαφύλαξης της πολιτιστικής κληρονομιάς.

- Περιεχόμενο σύνταξης -